وَصَلَّی اﷲ عَلیٰ نُوْر کزو شد نورہا پیدا

زمیں از حبِّ او ساکن فلک در عشقِ او شیدا

اگر نامِ محمدﷺ را نیاوردے شفیع آدم

نہ آدم یافتے توبہ نہ نوح از غرق نَجَّینا

نہ ایوب از بلا راحت نہ یوسف حشمت و شوکت

نہ عیسیٰ آں مسیح آدم نہ موسیٰ آں یدِ بیضیٰ

محمد احمد و محمود وے را خالقش بستود

ازو شد جود ہر موجود از و شد دیدہ ہا بینا

دو چشمِ نرگسینش را کہ ما زاغ البصر خوانند

دو زلفِ عنبرینش را کہ والَّیلِ اِذَا یَغشیٰ

ازو در ہر تنِ ذوقے وزو در ہر دلِ شوقے

ازو بر ہر زباں ذکرے وزو در ہر سرے سودا

منوّر عالم از رُویش معطّر خلد از بُویش

معنبر خالِ ہندویش دو زلفِ او شبِ یلدا

‫ ز سِرِّ سینہ اش جامیؔ اَلَم نَشْرَحْ لَکَ بر خواں

ز معراجش خبر داند کہ سُبْحَانَ الَّذی اَسریٰ

کلام: مولانا نور الدین عبد الرحمن جامی